پیش زمینه: به دلیل شیوع دیسپلازی هیپ و کم بودن تجربه درمان با استئوتومی «گانز» در کشور ما، یک گزارش کوچک از تجربیات خود با این نوع استئوتومی را ارائه می دهیم.مواد و روش ها: در یک تحقیق توصیفی، در 9 بیمار با 10 هیپ مبتلا به دیسپلازی که تحت عمل استئوتومی «گانز» قرار گرفته بودند، زوایای «لبه به مرکز» (center edge angle) و همچنین میزان «مورب بودن سقف استابولوم» (acetabular roof obliquity) قبل و بعد از عمل اندازه گیری شد. در میانگین زمان پیگیری 18 ماه (4 تا 48 ماه)، بیماران از نظر نتیجه و عوارض عمل و اصلاح بدست آمده در زوایای فوق بررسی شدند.یافته ها: زاویه «مورب بودن سقف استابولوم» از میانگین 20.8 درجه (30-13 درجه) قبل از عمل به 9.2 درجه (19-3 درجه) یعنی 55% کاهش؛ و زاویه «لبه به مرکز» از 15.1 درجه (20-9 درجه) پیش از استئوتومی به 29.9 درجه (42-25 درجه) پس از عمل یعنی 98% افزایش یافت. هیچ عارضه عمده بالینی مشاهده نشد.نتیجه گیری: بنابریافته ها، استئوتومی «گانز» طبق میزان «مورب بودن سقف استابولوم» و «زاویه لبه به مرکز»، یک روش موثر برای درمان دیسپلازی هیپ و پیشگیری از بروز استئوآرتریت هیپ می باشد. برای برسی موفقیت بالینی در درازمدت، به حجم نمونه بیشتر و پیگیری های طولانی مدت نیاز است.

مقدمه. با توجه به شیوع و موثر بودن اسئوتومی پروکسیمال تیبیا در استئوارتریت زانو و رایج بودن این عمل در کشور، ما برآن شدیم که این عمل را با تغییراتی در سایر روشهای متداول بصورت یک روش ساده، بدون عارضه، ارزان و قابل اعتماد انجام دهیم و نتایج آن را بررسی کنیم . روش ها. پژوهش حاضر مطالعه ای است نیمه تجربی بدون گروه شاهد برروی 30 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو که طی مهرماه 1376 تا مهرماه 1378 به درمانگاه ارتوپدی مرکز پزشکی الزهرا «س» وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان مراجعه کرده اند، و از نظر سنی، جسمی و وضعیت رادیولوژیک شرایط لازم برای استئوتومی را دارا بودند، انجام پذیرفته. بیماران مورد جراحی استئوتومی بدون استفاده از فیکاسیون قرار گرفته و به مدت 4 تا 6 ماه پیگیری و از نظر عوارض احتمالی بررسی شدند. نتایج: عوارض (از دست رفتن وضعیت قطعات بعد از استئوتومی، بدجوش خوردن، جوش نخوردن، عفونت، خشکی مفصل زانو و عوارض عروقی عصبی) در کلیه بیماران از نظر بالینی و رادیولوژیک بررسی شدند و در هیچ یک از بیماران این عوارض دیده نشد. دو مورد که اصلاح بعد از عمل ایده آل نبود به راحتی یا Wedge کردن گچ اصلاح گردید. بحث. در صورت بکاربردن روش صحیح جراحی و مهارت جراح، با استفاده از روش استئوتومی ناکامل و بدون فیکساسیون داخلی می توان به نتایج مشابه، عوارض کمتر- توانایی دراصلاح مجدد دفورمیتی بعد از جراحی- هزینه اقتصادی کمتر و عدم نیاز به جراحی دوم برای خارج کردن وسیله از بدن دست یافت.

شکستگی های متعدد پاتولوژیک و تغییر شکل استخوان ها به عنوان عارضه بیماری استئوژنز ایمپرفکتا شایع است. این تغییر شکل ها مانع راه رفتن طبیعی و فعالیت های فیزیکی بیماران می شود. در این بیماری استخوان ها شکننده می باشند و شکستگی های متعدد و بد جوش خوردن آنها موجب نقص عضو دایمی در این بیماری می شود. لذا توجه و اقدامات درمانی کامل برای این بیماری بسیار اهمیت دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات استئوتومی متعدد خارج پریوستی در جلوگیری از عوارض پس از عمل در استئوژنز ایمپرفکتا می باشد.این مطالعه در یک دوره 8 ساله در 15 بیمار مبتلا به استئوژنز ایمپرفکتا انجام شد و تمام بیماران تحت عمل جراحی اصلاحی، شامل استئوتومی گوه ای متعدد خارج پریوستی قرار گرفتند. الگوی وراثت در یازده بیمار به صورت اتوزومال غالب بود و در 4 مورد بیماری در اثر جهش ژنی رخ داده بود. در این بیماران 65 مورد استئوتومی اصلاحی اولیه صورت گرفت و در 35 مورد نیز عمل ثانویه ضرورت یافت. تکنیک عمل در تمام موارد شامل استئوتومی متعدد خارج پریوستی بود که در آن قطعه استئوتومی شده از غلاف پریوستی خارج نگردیده بود. در تمام موارد استئوتومی شده یونیون کلینیکی و رادیوگرافیکی حاصل شد و مواردی از عدم جوش خوردگی یا عفونت (زودرس یا دیررس) مشاهده نشد و توان حرکتی و کارآیی بیماران پس از عمل بهبود یافت. از 8 بیمار وابسته به صندلی چرخ دار، 6 نفر قادر به راه رفتن با چوب زیر بغل گردیدند و 2 نفر توانایی راه رفتن بدون وسایل کمکی را کسب کردند. 7 بیمار که قبل از عمل با چوب زیر بغل راه می رفتند همگی پس از عمل، توانایی راه رفتن بدون کمک را داشتند.برخلاف استئوتومی مرسوم به روش سوفیلد و میلار، در روش مورد استفاده در این مطالعه موردی از عفونت یا عدم جوش خوردگی وجود نداشت در صورتی که در روش سوفیلد و میلار، 5% عفونت و 7% عدم جوش خوردگی گزارش شده است. در هر دو روش تفاوتی از نظر میزان عمل مجدد به علت جابجایی میخ و دفورمیتی مجدد وجود نداشت.این تکنیک به عنوان روش انتخابی در اصلاح دفورمیتی های استخوانی ناشی از بیماری استئوژنزایمپرفکتا پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: استئوتومی عمل کلاسیک برای درمان بیماران مبتلا به استئوارتریت دژنراتیو اولیه و اصلاح دفورمیتی آن است. با توجه به اینکه درمان های مختلفی برای اصلاح ژنوواروم وجود دارد، ارزیابی های دقیق قبل از عمل و مقایسه آن با اندازه های پس از عمل نقش مهمی در تعیین موفقیت عمل و پیگیری بیماران دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات رادیولوژیک در این دسته از بیماران است.مواد و روش ها: در یک مطالعه Case Series در بازه زمانی 1383 تا 1389 در بیمارستان مبتلایان به استئوآرتریت علامت دار کمپارتمان داخلی زانو با زمینه بدشکلی واروس زانو که تحت عمل استئوتومی تیبیا با گوه باز قرار گرفتند، وارد مطالعه شدند و با استفاده از رادیوگرافی رخ ایستاده از کل اندام و رادیوگرافی لترال شاخص های امتداد اندام قبل و بعد از عمل مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در مجموع 29 بیمار، 36 زانو وارد مطالعه شدند، از این تعداد 14 نفر از آنها زن و 15 نفر مرد بودند. سن تمام بیماران کمتر از 50 سال بود (10.88±27.64). در آنالیز چند متغیره انجام شده متغییر شیب خلفی تیبیا و میزان آرتروز بعد از عمل جراحی افزایش یافته بود. ایندکس Insall-Salvati و ایندکس Blackburn-Peel در تمام بیماران تغییری پیدا نکرده بود. دو مورد از بیماران به علت دفورمیتی همزمان در دیستال فمور اصلاح کامل پیدا نکردند. 3 مورد از بیماران به علت اشکال در تکنیک عمل جراحی باعث شکستگی در پلاتو لترال حین عمل جراحی شدند که علت عدم جابجایی زیاد با درمان غیر جراحی در طول پیگیری ها بهبودی کامل پیدا نمودند.نتیجه گیری: استئوتومی به روش باز می تواند نتایج رضایت بخشی در یافته های رادیولوژیک بیماران مبتلا به استئوارتریت دژنراتیو اولیه و اصلاح دفورمیتی آنها داشته باشد. جهت دستیابی به نتایج خوب انتخاب صحیح بیماران و ارزیابی دقیق قبل از عمل جراحی نیاز می باشد.

پیش زمینه: علیرغم نتایج خوب استئوتومی سالتر در درمان بیماران مبتلا به دررفتگی هیپ، برخی نارسایی ها در این روش وجود دارد که از آن جمله می توان به دراز شدن طول اندام و اثر فشار بر مفصل ران اشاره نمود. تغییرات متعدد این روش از جمله توسط «کلمچی» ایجاد شده است. روش تغییر یافته دیگری از این استئوتومی توسط مولف (ف - م) در سال های اخیر انجام شده است. در این مطالعه اثر استئوتومی سالتر بر مفصل ساکروایلیاک در مقایسه با این روش تغییر یافته در بیماران مبتلا به دررفتگی/دیسپلازی مادرزادی ران بررسی شد.مواد و روش ها: دراین مطالعه پرتونگاری رخ لگن قبل و بعد ازعمل 62 بیمار بین سنین 1.5 تا 13 سال مبتلا به دررفتگی/ دیسپلازی ران که تحلت درمان استئوتومی استخوان بی نام قرار گرفته بودند (31 مورد سالتر استئوتومی کلاسیک و 31 مورد استئوتومی به روش مودیفیه) از نظر میزان بازشدگی مفصل ساکروایلیاک بررسی شدند.یافته ها: در گروه عمل شده به روش استئوتومی سالتر کلاسیک در 20 از 31 بیمار (%64.5) بیشتر از یک میلی متر (2 تا 4 میلی متر) ولی در گروه عمل شده به روش مودیفیه در 9 از 31 بیمار (%29) بیش از یک میلی متر بازشدگی مفصل دیده شد (2 تا 4 میلی متر). همچنین در این مطالعه بین ارتفاع دررفتگی اولیه، سن و میزان اصلاح اندیکس استابولار با میزان بازشدگی مفصل ساکروایلیاک در هر دو گروه ارتباط معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: این یافته ها موید آن است که سالتر استئوتومی باعث مقداری جابه جایی و احتمالا فشار بر بخش تحتانی مفصل ساکروایلیاک می شود. این اثر فشاری ممکن است به دلیل افزایش فشار بر بافت نرم و عضلات اطراف مفصل ران باشد، که شاید با روش های مودیفیه استئوتومی با وج خلفی بتوان آن را کاهش داد.

پیش زمینه: استئوتومی دوگانه متاتارس در ابتدا به عنوان یک روش موثر برای اصلاح هالوکس والگوس های متوسط و شدید نوجوانان گزارش شد. هدف از این مطالعه گزارش این روش استئوتومی در مشهد می باشد.مواد و روش: تعداد 26 مورد هالوکس والگوس نوجوانان در 17 بیمار در مدت پنج سال (1378-1383) در دو مرکز پزشکی مشهد تحت عمل جراحی استئوتومی قرار گرفتند. نتایج کارایی عضوی با استفاده از جداول استاندارد انجمن پا و مچ پای آمریکا (AOFAS) و دوپونت نمرده دهی گردید. میانگین سنی بیماران 15.5 سال در زمان عمل جراحی و میانگین زمان پیگیری 26 ماه بود. در این بررسی میانگین زوایای هالوکس والگوس (HIV)، بین متاتارسی (IMA) و زاویه انتهایی غضروف متاتارس (DMAA) قبل و بعد از جراحی مقایسه و همچنین ارتباط بین میزان رضایت بیماران و کارآیی عضوی بررسی شدند.یافته ها: میانگین اصلاح زوایا برای HIV، IMA، DMAA به ترتیب 20.65، 6.20، 5.55 درجه بود. شانزده بیمار (%90) نتایج خوب و عالی داشتند. چهار مورد قابل پیگیری نبودند. در 13 بیمار باقی مانده، 2 مورد جوش نخوردگی و 3 مورد خشکی مفصل متاتارس مشاهده شد.نتیجه گیری: استئوتومی متاتارس اول روش قابل قبول برای اصلاح هالوکس والگوس های شدید در نوجوانان می باشد. جوش نخوردن و خشکی مفصل از عوارض عمده آن می باشد.

زمینه و اهداف: دفورمیتی زانو مرتبط با استئوآرتریت یکی از شایعترین شکایت های مراجعه کننده به جراحان ارتوپدی است. استئوتومی فوقانی تیبیا یکی از روش های درمانی پذیرفته شده برای استئوآرتریت داخلی زانو با دفورمیتی واروس است. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج روش های استئوتومی گوه باز و گنبدی در بیماران مبتلا به دفورمیتی ژنوواروم است. مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی تحلیلی، 30 بیمار با دفورمیتی ژنوواروم مورد مطالعه قرار گرفتند. آنها به دو گروه 15 نفره تقسیم بندی شده و با یکدیگر مقایسه شدند. بیماران با استئوتومی گوه باز و گنبدی شکل درمان شده و برای مدت 6 ماه بعد از جراحی مورد پیگیری قرار گرفتند.یافته ها: شیوع عوارض بعد از جراحی استئوتومی گوه باز 6 مورد (40%) و گنبدی شکل 4 مورد (26.7%) بود. مهمترین عارضه در روش گوه باز شکستگی داخل مفصلی و اختلاف طول اندام و در روش گنبدی فلج عصب پرونئال و یک مورد عدم جوش خوردگی و دو مورد عدم اصلاح زاویه بود. از نظر مدت جراحی، مدت توانایی تحمل وزن بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. میانگین دفورمیتی واروس در گنبدی شکل 12.7 درجه و در گوه باز 9.3 درجه بوده است. از نظر عملکردی بر اساس امتیاز Knee Society Score تفاوت آماری معنی داری در امتیاز عملکردی نداشتند. اندکس Insall Salvati تفاوتی در موارد استئوتومی گنبدی شکل و گوه باز در قبل و بعد از عمل نداشت. نتیجه گیری: استئوتومی گوه باز و گنبدی شکل پروگزیمال تی بیا دارای نتایج مطلوب درمانی و با عملکرد نهایی مشابه است ولی استئوتومی گنبدی شکل روش آسان و مفید در موارد درگیری یکطرفه با دفورمیتی واروس شدید است.

زمینه و اهداف: دفورمیتی زانو مرتبط با استئوآرتریت یکی از شایعترین شکایت های مراجعه کننده به جراحان ارتوپدی است. استئوتومی فوقانی تیبیا یکی از روش های درمانی پذیرفته شده برای استئوآرتریت داخلی زانو با دفورمیتی واروس است. روش های استئوتومی قسمت فوقانی تیبیا شامل استئوتومی گوه باز و گوه بسته می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج روش های استئوتومی در بیماران مبتلا به دفورمیتی ژنوواروم است.مواد روش ها: در یک مطالعه توصیفی تحلیلی، 32 بیمار با دفورمیتی ژنوواروم (42 زانو) مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران بر اساس سن و جنس همسان شده در دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند. سپس با استئوتومی گوه باز و گوه بسته درمان شده و برای مدت 6 ماه بعد از جراحی مورد پیگیری قرار گرفتند و با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: 32 بیمار مبتلا به دفورمیتی ژنوواروم (10 مورد (%31.2) دو طرفه) شامل (%87.2) 25 زن و (%21.8) 7 مرد مورد مطالعه قرار گرفتند. شیوع عوارض بعد از جراحی استئوتومی گوه باز و گوه بسته مشابه بود (12.5%). رضایتمندی کلی بیماران از روش گوه باز %87.5 و گوه بسته %75 بود. مهمترین عارضه در روش گوه باز شکستگی داخل مفصلی و در روش گوه بسته فلج عصب پرونئال بود. از نظر مدت جراحی، مدت توانایی تحمل وزن و برگشت به فعالیت روزانه بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری (p>0.001) وجود داشت. در سایر پارامترها شامل اصلاح زاویه واروس و امتیاز Lysholm and the Tegner Activity و اندکس Insall Salvati تفاوتی وجود نداشت.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که در پیامد بالینی بیماران بین دو روش استئوتومی تفاوتی وجود ندارد و هر دو روش در نتایج درمانی نهایی موفق هست با این حال مزایای روش استئوتومی گوه باز نسبت به بسته از نظر کمتر بودن عوارض عصبی و سیر بهبودی سریع تر بیماران و رضایتمندی بیشتر بیماران برتری دارد.

مقدمه: استیوتومی زاویه باز داخلی استخوان تیبیا برای درمان استیوآرتریت کپارتمان داخلی زانو موثر است. در کنار مزایای بسیار، چندین مطالعه گزارش کرده اند که MOWHTO تاثیرات منفی بر روی کمپارتمان پتلوفمورال از جمله پتلا باجا و افزایش فشار تماسی بر روی مفصل پتلوفمورال دارد. عوامل مختلفی وجود دارند که می توانند بر پیشرفت استیوآرتریت مفصل پتلوفمورال اثر بگذارند. توزیع فشار ناشی از دفورمیتی واروس زمینه ای، تاثیر عمده ای بر آغاز و پیشرفت استیوآرتریت در مفصل زانو دارد. بنابراین، چندین روش درمان با هدف کاهش فشار در کمپارتمان میانی مفصل زانو استفاده می شود. روشکار: مطالعه حاضر به صورت یک مطالعه Case series گذشته نگر بر روی تمام بیماران مبتلا به استیوآرتریت علامت دار کمپارتمان داخلی زانو با زمینه بدشکلی واروس زانو نیازمند به اصلاح دفورمیتی که در بازه زمانی 1395 تا 1397 به بیمارستان امام خمینی اهواز مراجعه کرده بودند، انجام شد. در آخرین جلسه پیگیری تغییراتپتلا براساس معاینات بالینی و ایندکسهایInsallو Blackburnو Mechanical Axis Deviation (MAD) قبل و بعد ار عمل در بیماران مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: در مجموع 49 زانو که %6/52 مذکر بودند با میانگین سنی 26. 55± 5. 876 سال، شاخص توده بدنی25. 05± 2. 903 کیلوگرم بر متر مربع وارد مطالعه شدند. هیچ کدام از بیماران نیاز به جراحی مجدد پیدا نکردند شکستگی داخل مفصلی در هیچیک از بیماران اتفاق نیوفتاده بود. . میانگین نمره VAS پس از جراحی به طور معنادار افزایشیافته بود (05/0>P). تغییراتپتلا قبل و بعد از جراحی براساس ایندکس هایInsall و Blackburn از نظر آماری تفاوت معناداری نداشتند (05/0

مقدمه: یکی از اهداف اصلی استئوتومی های فکی ، تامین فانکشن صحیح و ثبات قطعات استئوتومی متعاقب اعمال جراحی ارتوگناتیک می باشد و امروزه با استفاده از روشهای فیکساسیون سخت، ثبات و فانکشن بعد از عمل به حد کاملاً مطلوبی رسیده که باعث پایداری قطعات استئوتومی در محل مورد نظر می گردد. استفاده از این پیچ و پلاکهای فکی علی رغم فواید کاملا اثبات شده دارای مضرات خاص خود نیز می باشد که این مضرات به طور کامل و جامعی در اعمال جراحی ارتوگناتیک و خصوصاً استئوتومی لفورت I مشخص نگردیده است. لذا در این تحقیق بر آن شدیم تا تعداد پیچ و پلاکهای فکی برداشته شده و علل شایع خارج نمودن آنها را مورد بررسی قرار دهیم.مواد و روشها: در یک مطالعه تحلیلی آینده نگر ، 52 بیمار نیازمند استئوتومی لفورت I که در بین سالهای 1377 لغایت 1379 به بخش جراحی دهان و فک و صورت مراجعه نموده ، انتخاب و پس از انجام استئوتومی لفورت I و کاربرد فیکساسیون سخت با استفاده از پیچ و پلاکهای فکی 4  سوراخه  2 میلی متری ، بیماران برای مدتی برابر 14 ماه تحت معاینات دوره ای قرار گرفتند.یافته ها:1- از مجموع 208 پلاک بکار رفته در 52 بیمار ، در 9 بیمار ( 6 زن ، مرد ) ، 16% از پلاکها (36 عدد)  برداشته شده است 2 – جنس بیشتر پلاکهای خارج شده از جنس تایتانیوم می باشد. 3 – شایعترین علل خارج نمودن پلاکها ، بترتیب شامل : لمس شدن توسط بیمار ، سینوزیت ، درد – عفونت ، حساسیت حرارتی ، درد در لمس ، عفونت و ناشناخته می باشد. نتیجه گیری: تنها در تعداد کمی از بیماران، پیچ و پلاکهای فکی بکار رفته (16%) در محل استئوتومی ، بدلیل بروز عوارض بعد از عمل خارج گردیده است و پس از برداشتن پیچ و پلاکها در هر بیمار کلیه عوارض ناخواسته ظاهر شده، برطرف گردیده است.